Plaatsingswedstrijd voor het NK groepsspringen 15 november
Omdat ik als nieuw gezicht in het damesteam dit jaar voor het eerst meesprong, en ik de kortste tandenstoker (bij gebrek aan strootjes) trok, had ik de eer om het verslag te schrijven van deze wedstrijd. Hieronder dus een uitgebreid verslag over de plaatsingswedstrijd in Lemmer.
Er was nog de nodige stress voorafgaand aan deze wedstrijd. Omdat Loes dinsdag een zware blessure op liep (haar achillespees was doorgescheurd) moesten er nog gauw wat sprongen worden verdeeld onder de rest van het team. Lianne werd op het laatste moment nog toegevoegd aan het team, en sprong vrijdag mee met de training, om ons te redden op pegasus plank. Vrijdag avond nog alles doorgenomen en vroeg naar bed om helemaal fit op de wedstrijd te staan.
Omdat het damesteam al om kwart voor 10 moest starten op het onderdeel tafel, vertrokken we om half 8 uit Noord Scharwoude. Gezien de leuke reisverhalen van de springploeg (op weg naar België, 2 uur later pas in Castricum staan en 2 lekke banden en een deuk verder zijn) was ik wat huiverig om mee te reizen. Toch maar een plaatsje gezocht in de auto van Cees, en op weg gegaan richting Lemmer. Nog wel de nodige stress toen Robin wakker gebeld werd door Mathijs (jawel om half 8 lag hij nog heerlijk te slapen, terwijl hij al klaar had moeten staan) maar uiteindelijk had iedereen een plaatsje en konden we vertrekken. Tijdens de rit zijn er een hoop vreemde nummers uit de CD-speler gekomen (dit waren de Denemarken cd’s werd mij later verteld) en zijn alle roddels weer uitgebreid uitgewisseld. Niet heel verwonderlijk als je een auto vol meiden meeneemt, toch Cees?
Het feit dat 30% van alle mannen kleurenblind is werd nog even benadrukt door Hans, die vol overtuiging door rood reed en hier niets van in de gaten had. Gelukkig geen aanrijding en geen politie in de buurt, dus de reis kon voortgezet worden. Vlak bij de sporthal reed Hans nog even verkeerd, maar uiteindelijk was iedereen aangekomen.
Eenmaal binnen in de sporthal snel de kleedkamer opzoeken en turnpak en trainingspak aan. De nieuwe trainingspakken zagen er erg mooi uit, al waren de dames vesten wel wat aan de korte kant (zoals Anne dat zo mooi zei: “Het is bij mij net een buiktruitje”). Om 5 voor half 10 besloten we om alvast wat te gaan opwarmen, zodat we mooi op tijd zouden zijn. De stress sloeg echter toe toen om half 10 werd omgeroepen: “DVV Zuidscharwoude dames B naar tafel alstublieft”. Verdwaasd keek het team elkaar aan en we snapten er allemaal niets van. Vervolgens werd het nogmaals omgeroepen, en renden de teamleden die al wel in de hal waren snel naar de jury. Anne en Eva waren nog aan het warmlopen in het gangetje bij de kleedkamers, dus die moesten snel worden gehaald. De trampoline moest ook nog neergezet worden, en alle andere banen waren al druk aan het inspringen, dus de stress was van de gezichten af te lezen. Gelukkig zag het hoofd jurylid van tafel dit ook waarop ze zei: “En nu even rustig worden, ik ben de baas bij dit onderdeel (ze wees naar haar bordje met Hoofdjury erop) en ik bepaal jullie inturntijd. Als iedereen er is krijgen jullie genoeg tijd om in te springen dus niet in de stress schieten.” Dit stelde ons een beetje gerust en toen Anne en Eva aangerend kwamen, konden we gaan inspringen. Tafel ging uiteindelijk niet slecht, met maar 2 vallen hadden we er wel een goed gevoel over, ondanks alle stress.
Op naar minitrampoline, ons volgende toestel. Deze keer waren we wel op tijd, en konden we goed inspringen. Op minitrampoline ging het redelijk goed, wel wat meer vallen dan op tafel, maar niet heel slecht gedraaid. Wel een grote domper bij Irene, die zich bij de laatste sprong (1 ½ schroef) blesseerde bij de landing. Meteen EHBO erbij, en onze toekomstige fysiotherapeut Lisette (die zich behalve teamlid ook medische staf van het team mag noemen inmiddels). Zij constateerde een spierscheurtje en was onverbiddelijk, Irene mocht niet meer springen. Met nog twee zware toestellen in het verschiet (pegasus plank en pegasus minitrampoline) was het maar goed dat we Lianne hadden meegenomen.
Voordat wij ons derde toestel mochten gaan doen was het de beurt aan de heren op tafel. Robin en Wouter maakten hun debuut in het herenteam, maar deden zeker niet onder voor de rest. Onder luid gejuich en applaus lieten de heren een van hun beste series op tafel ooit zien. Maar 2 vallen, en dat bij een programma met een moeilijkheidswaarde van 10.60 (de tegenstand had een moeilijkheid van 6.80). Het team kreeg het hele publiek aan het applaudisseren, en ook de jury was zeer onder de indruk van de goede prestatie. Met een monsterscore van 25.55 was het wel duidelijk dat onze heren zich hadden geplaatst voor het NK op tafel.
Het was weer tijd voor de dames om in actie te komen,en wel op het onderdeel pegasus plank. De prestatie was duidelijk minder dan bij de vorige twee toestellen, maar dat was ook niet heel verwonderlijk door het uitvallen van Irene, waardoor er een hoop sprongen moesten opgevangen worden. Lisette liet iedereen tijdens het inspringen nog even schrikken door een buikschuiver over de pegasus te maken, maar gelukkig hield ze er geen blessure aan over. Nadat dit toestel was geweest was het pauze voor iedereen, en werden de uitslagen opgehangen. Ons damesteam baalde flink toen we zagen dat we op tafel 4e waren en op minitrampoline 5e. Op plank waren we 6e maar dat hadden we al ingeschat.
Onze enige hoop was dat de productgroep zou beslissen dat de teams met de hoogste scores van noord en zuid zich zouden plaatsen, en niet de teams die op plaats 1,2 en 3 waren geëindigd. In zuid was er vorig weekend niet zo best gesprongen, waardoor er op tafel en zelfs op trampoline nog een klein sprankje hoop was voor het team. Hans ging direct naar de jury om te vragen of er nog een kans was, maar de jury wilde nog niets loslaten dus het was afwachten geblazen tot de prijsuitreiking.
Het herenteam hoefde pas laat in de middag weer in actie te komen, dus zij besloten om een ritje te maken naar de Mac-donalds, om daar hun lunch te nuttigen. De nogal ongebruikelijke lunch heeft het team wel goed gedaan, want op het toestel minitrampoline lieten zij zeer indrukwekkende sprongen zien. Vooral Dick maakte indruk met zijn laatste keuzesprong en het publiek ging uit zijn dak. Onder luid applaus groetten de heren af en ook hier werd geconcludeerd dat plaatsing wel was gelukt.
Pegasus minitrampoline was voor het damesteam nog een grote puzzel, want wie o wie zou er over de pegasus gaan bij de sprongen die Irene zou springen. Lisette nam de radslag over, en Lianne was voor de tweede keer deze dag onze redder in nood. Nadat ze vrijdag de trampoline voor het eerst had aangeraakt, sprong ze vandaag een overslag, hurksalto, hoeksalto en streksalto mee. Ik zelf nam de tiphurk, tiphoek en arabier ½ draai voor mijn rekening, en de keuzes werden onderling verdeeld. Op dit onderdeel hebben we uiteindelijk naar kunnen nog aardig gepresteerd, maar het missen van Loes en Irene was een te zware klap om ons op dit toestel te kwalificeren. Iedereen zat in zak en as, omdat we er van uit gingen dat we ons ook niet hadden geplaatst de andere toestellen.
Dan maar mee naar Bocholtz om het herenteam aan te moedigen.
Het herenteam stond hierna klaar bij het toestel pegasus plank. Nadat er bij de vorige ploeg was gezien dat de plank na elke sprong behoorlijk weg stuiterde, werd besloten dat Mayke en Lisette de plank steeds op hun plaats zouden houden. Ook op dit toestel liet onze herenploeg weer zien dat zij zeker op het NK horen. Mede door een hoge moeilijkheidsgraad plaatsten zij zich ook op dit toestel.
Het laatste toestel voor het herenteam was pegasus minitrampoline. De mat achter de pegasus schoof bij elke sprong wat verder weg, dus het hele damesteam nam plaats achter de mat en zorgde dat hij op zijn plaats bleef. Dit zorgde wel voor wat hachelijke momenten als een van de jongens doorliep na zijn sprong. Gelukkig ging het allemaal goed, en plaatsten de heren zich ook op dit toestel voor het NK.
Nadat iedereen zich had opgefrist was het tijd voor de prijsuitreiking. De stemming bij het damesteam was bedrukt, omdat we er van uit gingen dat we ons niet hadden geplaatst. De heren waren vrijwel zeker van plaatsing op alle toestellen, dus de stemming zat er bij hun goed in. Groot was de verrassing voor het damesteam toen werd omgeroepen dat we zowel op tafel als op minitrampoline geplaatst waren. Hans wilde het nog niet geloven. Hij wilde het officieel op papier zien dus hij juichte nog niet mee. De vreugde in het damesteam was er niet minder om.
Lees verder »»
