Verslag van Evert Veldman vanuit India
Als ik het zonder mijn turnachtergrond had moeten doen, had ik het vast een stuk lastiger gehad hier in India. Ik zit voor mijn gevoel echt af en toe in een spagaat tussen onze Nederlandse manier van kijken, en de hindoecultuur van India. Ik ben Evert Veldman. Van mijn jeugdjaren in Langedijk speelt een belangrijk deel zich af binnen de muren van de gymzaal aan de Tulpenstraat, en met de herenspringploeg. Om van die wereld in deze te komen is een enorme stap, in tijd, afstand en cultuur. Ik ben in Kullu, Noord-India, in de bergen van de Himalaya, waar ik een half jaar lang samen met 2 lokale collega’s in een kleine revalidatie-unit werk. Een Franse en Indiase stichting samen willen dit binnen enkele jaren uitbouwen tot een volwaardig revalidatie- en kenniscentrum . Ik ben hier bij betrokken als ergotherapeut. Een ergotherapeut heeft als doel dat mensen de alledaagse handelingen (van aankleden tot leren of werken) zo zelfstandig mogelijk kunnen uitvoeren.
Ziekten en handicaps worden hier vaak in verband gebracht met de aanwezigheid van goden en hekserij. Door de individuele behandelingen, maar ook door eens per maand in een andere vallei een ‘awareness camp’ te organiseren, proberen we mensen bewust te maken van het begrip gezondheid en specifiek die van het kind met zijn beperkingen. Het is zo belangrijk dat mensen inzien dat ze niet alleen het orakel van de tempel raadplegen wanneer een kind ziek is, maar dat ze ook een arts opzoeken die medische problemen kan opsporen en behandelen voordat ze resulteren in levenslange beperkingen. Doofheid, blindheid, verlammingen kunnen vaak voorkomen worden door betere hygiene bij bevallingen, door vaccinaties en het consulteren van een arts bij ziekte.
Samen met een lokale fysiotherapeute probeer ik om kinderen te leren zich zelfstandig voort te bewegen, te communiceren, zelf te eten en te kleden, een pen vast te houden om later naar school te kunnen. Kortom, alles wat hen helpt een volwaardige plek binnen hun dorp of gemeenschap te bezorgen. Tijdens een dag van huisbezoeken samen met een leraar van de NAB-blindenschool (achterop een motor door de bergen, in de baas zijn tijd!) zag ik spastische kinderen die hele dagen alleen binnen, of zelfs buitenshuis worden achtergelaten als hun ouders op het land aan het werk zijn. Er is nog een lange weg te gaan!
Net zoals wij ons maar moeilijk kunnen voorstellen hoe mensen hier denken over ziekte en handicaps, zo geldt dat ook voor de hindoecultuur. Op een morgen zag ik dat een plant bij de buren mooi versierd was met een roze doek met gouden tierelantijnen. Mijn buurvrouw verklaarde dat dat was omdat het trouwdag was. Nou gefeliciteerd! “Nee, nee” zei ze met een gezicht alsof ik van een andere planeet kwam, “het is niet mijn trouwdag was, maar die van de plant, Tulsi , met onze god Shiva.” Maar natuurlijk! Het geeft het leven hier zoveel kleur. Mocht je het leuk vinden om meer over trouwdagen van planten of heilige koeien te lezen, bekijk dan mijn weblog:
www.everest2india.web-log.nl. Je zult je misschien afvragen hoe dan kan communiceren met de kinderen. Behalve dat ik inmiddels een aardig woordje Hindi spreek, durf ik jullie best te bekennen dat “doctor Evert” regelmatig op zijn handen staat om het vertrouwen van de kinderen te winnen. Met dank aan DVV!
