Verslag Ahoy Cup
Zaterdag 20 juni mocht ook de springgroep van DVV zich presenteren op het grootste turnspektakel van het jaar: Fantastic Gymnastics. In maar liefst 7 disciplines van de KNGU werd dit weekend een NK gehouden. Voor het groepsspringen was dit een officieus NK, omdat voor deze discipline het NK al in februari gehouden was. Daarom werd hier gestreden om de Ahoy Cup. Zowel bij de teams als individueel moest er op twee toestellen naar keuze gesprongen worden en werden de scores bij elkaar opgeteld. Gekozen kon worden uit de toestellen mintrampoline, pegasus minitrampoline, tafel minitrampoline en airtumbling. Hieronder een verslag over misschien wel de meest chaotische springwedstrijd van het jaar, maar wel een erg gezellige.
Het dames en herenteam van DVV moesten om half 12 hun eerste toestel springen, waardoor besloten werd om om 9 uur te vertrekken vanaf de tulpenstraat. Er moest even goed gerekend worden met de indeling van de auto’s zodat iedereen ook op de terugweg een plaatsje zou hebben, want een paar van onze springers bleven het hele weekend bij dit evenement. De heenreis verliep voorspoedig tot aan de ring van Rotterdam. Daar raakte de auto van Carla de rest kwijt, en reden Hans en Cees naar de verkeerde ingang van de parkeerplaats. Al met al was iedereen toch veilig en op tijd aangekomen en nadat de trampoline via een zij ingang naar binnen werd geloodst konden onze ploegen zich gaan voorbereiden op de wedstrijd.
Bij binnenkomst in Ahoy viel het meteen op dat er een ongekende mensenmassa naar deze NK’s was gekomen, en dat het wel even zoeken werd naar welke zaal we moesten en waar we kleedkamers konden vinden. De kleedkamer werd een omkleedhal, en de hal van het groepsspringen zorgde ook nog voor wat verrassingen. Zo was het erg donker in de zaal en hingen er alleen wat spots boven de wedstrijdbanen waardoor je geen ideaal zicht had bij het springen. Ook waren er op de betonnen vloer aanloopbanen van slechts 12 meter neergelegd, wat wel erg kort is als je bedenkt dat de gemiddelde springer een aanloop neemt van 20 tot 25 meter. Om de dikke matten was ook geen landingshoes gedaan, waardoor de matten niet goed tegen elkaar bleven liggen en er ook wat naden los raakten bij een stevige landing. Al met al was het even wennen aan de situatie en alle teams probeerden er het beste van te maken.
De teams van DVV kenden (zoals inmiddels helaas wel standaard geworden is) geen optimale voorbereiding. Het damesteam had maar net genoeg teamleden, en had op pegasus zelfs Ellen ingeschakeld omdat het anders wel erg krap zou worden. Carla was al ruim voor de wedstrijd gepolst om mee te springen, maar zelfs met Carla erbij werd het nog krap. Eva had zich twee weken voor de Ahoy Cup geblesseerd en kon hierdoor niet optimaal springen. Dat de nood hoog was in het damesteam bleek wel uit het feit dat de geblesseerde Eva zelfs nog 1 sprong moest meespringen omdat er niet genoeg mensen waren die die sprong konden uitvoeren. Bij het stabiele herenteam werd vooraf geconstateerd dat er teveel springers waren en dat er mensen af moesten vallen. Mathijs B en Mathijs H besloten om mee te gaan als supporters en sprongen niet mee. De dag voor de Ahoy Cup besloot Robin om het voor het herenteam nog even spannend te maken door met een dubbele salto niet zo lekker te landen. Hij kon hierdoor helaas niet deelnemen maar ging ondanks spierpijn in zijn nek gewoon mee naar Ahoy om het team aan te moedigen.
Het damesteam mocht als eerst van start op het onderdeel pegasus minitrampoline. Er werd een goede serie neergezet en Ellen sprong alle sprongen mee alsof ze al jaren bij het team zat. Dat ze de dinsdag voor de wedstrijd pas voor het eerst had getraind met de trampoline was zeker niet te zien. De heren mochten starten op minitrampoline en lieten ook een goede serie zien. Het publiek trakteerde de heren op oorverdovend applaus bij elke sprong. Dick zorgde nog wel voor een spannend moment door in zijn dubbel 2 ½ een kleine afwijking naar rechts te hebben waardoor Hans nog even in actie moest komen, maar gelukkig geen blessures.
Tijdens de lange middagpauze ging iedereen een kijkje nemen in een van de andere hallen in Ahoy waar veel spektakel te zien was. Na de middagpauze was het weer tijd om te springen, en de dames werden door Esther op tijd gewaarschuwd dat het tijd was om de warming up te gaan doen (iedereen zat nog rustig naar turnen dames te kijken). Het damesteam mocht aan de slag op minitrampoline en liet daar een redelijke serie zien. Niet veel vallen, maar hier en daar nog wel wat slordige armen of niet helemaal doorgestrekte voeten. Al met al was het damesteam best tevreden met de sprongen, gezien de omstandigheden en het gehavende team. Een primeur voor het damesteam was dat niemand zich tijdens de wedstrijd blesseerde, waardoor er geen oplossingen hoefden worden gezocht tijdens de wedstrijd.
Bij het herenteam sloeg het noodlot wel toe tijdens pegasus minitrampoline. Bij Joost speelde een oude blessure op en hij kon niet meer springen na zijn eerste sprong. Lisette, die de sprongen voorlas, voorkwam een chaos door bij elke sprong Joost te vervangen door een andere springer. Het was hier en daar wel wat improviseren (“ehm, wie kan er een overslag salto jongens?”) maar uiteindelijk zijn alle series met 6 personen gesprongen en daar gaat het om. Cees liet iedereen nog even schrikken met salto op salto af, maar dat liep goed af en Boy moest ook nog even naar de EHBO na een wel erg diepe landing na zijn laatste sprong. Gelukkig was dit niet ernstig waardoor hij nog wel kon deelnemen aan het individueel springen.
Bij het indivdiueel springen was het erg jammer dat er twee toestellen bij elkaar opgeteld werden voor de eindscore, waardoor de springers die airtumbling hadden gesprongen veel voordeel hadden omdat daar veel makkelijker een hoge score kan worden gehaald. Dit was ook duidelijk te zien in de einduitslag en hier heeft Hans ook een mail over gestuurd na afloop van het evenement. Desalniettemin hebben de individuele springers keurig gepresteerd. Mayke liet mooie sprongen zien en sloot haar pegasus serie af met een ruime tsukahara gehurkt tot stand. Als je de airtumbling springers niet zou meerekenen in het klassement dan zou Mayke 4e zijn geworden, een super prestatie.
Bij de heren werd er ook weer goed gesprongen. Dick stond zijn dubbel 2 ½ dit keer wel en kreeg daar een daverend applaus voor. Jasper liet ons nog even schrikken door zijn derde sprong op trampoline een halve buikschuiver te maken, maar gelukkig hield hij hier geen blessure aan over. De heren behaalden een keurig resultaat met een 8e plaats voor Dick, een 9e plaats voor Boy, een 11e plaats voor Kris, een 13e plaats voor Bert, een 15e plaats voor Jasper en een 17e plaats voor Wouter. Ook in dit klassement waren de 1e en 2e plaats voor airtumbling springers, dus als het reglement zo blijft dan zullen ook onze mannen toch maar eens tumbling moeten gaan trainen.
De zoektocht naar een douche leverde ook nog een mooi verhaal op. Alle springers wilden toch wel erg graag even douchen nadat ze klaar waren, maar in de omkleedhal was geen douche te vinden. Na flink zoeken en door een doolhof van gangen langs een stoffige opslagruimte werd uiteindelijk toch een doucheruimte gevonden en kon iedereen fris de auto instappen.
Toen het tijd was voor de terugreis was het nog even puzzelen met de auto indeling, maar uiteindelijk kon iedereen mee terug en hebben we met z’n allen nog wat gegeten bij een wegrestaurant. Het was een lange maar zeker geslaagde dag. Het herenteam is uiteindelijk nipt tweede geworden, waardoor de ahoy cup net aan ons voorbij ging. Het damesteam is keurig 10e geworden en mag zeker tevreden zijn met het resultaat.
Debbie
